13 Mayıs günü Türkiye acı ile sarsılırken Soma’daki facia nedeniyle; 14 Mayıs’ta Anadolu Ajansı’nın bir haberi düştü gazetelere:
“Dereiçi mevkisindeki ruhsatsız kömür ocağında henüz belirlenemeyen nedenle meydana gelen göçükte mahsur kalan Mehmet Aygün’ün (45) kurtarılması için çalışma başlatan Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK) ekipleri ile madenciler, uzun uğraşlar sonucunda işçinin cesedine ulaştı.
Ekiplerin, üç çocuk babası Aygün’ün üzerindeki yığınları kaldırmasının ardından cesedin ocaktan çıkarılacağı öğrenildi.
Ocağın önünde umutla bekleyen işçinin yakınları, acı haberi almalarının ardından sinir krizi geçirmeleri üzerine 112 Acil Servis ekiplerince Zonguldak Atatürk Devlet Hastanesine kaldırıldı.
Aygün’ün 2 yıl önce Bolu’nun Mengen ilçesindeki özel maden ocağından emekli olduğu, üniversitede okuyan iki kızının eğitim masraflarını karşılayabilmek için 1 yıl önce ikamet ettiği Çaycuma ilçesinden Kilimli’ye taşınarak kaçak kömür ocağında çalışmaya başladığı bildirildi.”
Yüzlerce cana yanarken tüm ülke, orada yerin altında bir can, canları için kömür karası yazgısına boyun eğerek sessiz sedasız canını veriyordu.
Erich Maria Remarque geldi aklıma yazdığı: Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok” romanıyla. Savaşın yıkıcılığını göz ardı edilemez bir yalınlıkta ortaya koyduğu romanında final çok etkilemişti beni: Savaş bitmek üzeridir, çatışmalar durmuştur. Her günkü raporlardan biri gelmiştir karargâha ve “Batı Cephesinde yeni bir şey yok” demektedir. Ancak o gün cephede bir asker vurulup ölmüştür. Bir canın yitmesi yeni bir şey değildir o yıkım içinde.
Ya canını yitiren ve onun sevdikleri için?!.
Acım daha da derinleşti Zonguldak’ta tek başına göçük altında kalan Mehmet Aygün’ün ölümüyle birlikte…
Ve de yeryüzünde insanın yarattığı ne kadar çok acı olduğunu duyumsadım; tümünü bütün hücrelerimde hissettim bir kez daha…
Kar hırsı nedeniyle önlenmeyen cinayet gibi iş kazaları…
Sömürünün yarattığı yoksulluk ve yoksunluklar…
Zalimlerin asılardır yaptığı zulümler…
Savaşlar…
Baktığımızda yeryüzündeki acıların çoğunu insanın yarattığını görüyoruz ve hepsini de çekenin de insan…
Ve bunu, bunca yaşıma rağmen anlayamamış olan ben…
Dr. Nedim İnce
Mersin / 19. 05. 2014