Yaklaşık sekiz sene önce yazdığım bir yazı düştü önüme, bilgisayarımda gezinirken. Tesadüfün bu kadarı olur dedim; tam da şimdi yazmam gereken bir yazı…

Önceden yazmış olmam iyi bir şey değil mi, tekrar zamanı geldiyse paylaşmamın önünde engel var mı, dedim kendime. Evet, var dedim; o engel sensin…

Ben de aradan çekildim ve yazının tekrar karşınıza gelmesine fırsat tanıdım:

“Biz hekimler çok işi sevmeyiz. Anlayacağınız tembel bile diyebileceğiniz bir meslek gurubuyuz. Belki de o nedenle son yıllarda ‘performans’ diye bir sistem getirildi sağlık sistemine; çok işi sevelim diye…

Biz hekimler çok işi sevmeyiz; örneğin nöbet tutarken işimizin olmasını hiç istemeyiz; yan gelip yatmanın hayalini kurarız…

Biliriz ki işimiz varsa bir insanda sorun vardır; acı çekmektedir, ruhsal ya da bedensel…

Ve de hayatı tehdit altındadır.

Çok işimizin olması demek ise çok daha fazla insan acı çekmesi, ölümün sınırında dolaşması demektir…

İşte o nedenle biz hekimler çok işi sevmeyiz…

Savaş biz hekimler için çok iş demektir; çok ölüm, çok acı demektir…

Savaş insanın temel ihtiyaçlarının karşılanamaması demektir; evlerin yıkıldığı, temiz suyun kaybolduğu, temel besinlere ulaşmanın zorlaştığı, salgın hastalıkların kol gezdiği…

Savaşın haklı ya da haksız olması savaşın sonuçlarını değiştirmez…

Hem haklı savaş var mıdır?

Savaşın doğası gereği en az iki tarafı vardır. İki ya da daha fazla tarafın da aynı anda haklı oldukları ve bu nedenle ‘haklı savaş’ diyebileceğimiz bir savaş var mıdır?

Bize saldırıldığında, tehlike yaratıldığında çıkan savaş kendimizi sonuna kadar savunma, bize zarar veren düşmanı bertaraf etme, ebediyen zarar veremeyecek hale getirme hakkımız vardır; kuşkusuz ve tereddütsüz…

Ama o savaşın haklılığından değil, kendimizi savunma hakkından ve haklılığımızdan söz edebiliriz ancak…

Yani her koşulda savaş hekimler için çok iş demektir; hekimler çok işi sevmez, hekimler kendine çok çok iş çıkaran savaşı hiç mi hiç sevmezler…

Hekimler savaşı sevmezler; bu sevgisizlik zaman ve bağlamdan azadedir. Her zaman her yerde, her koşulda böyledir ve bunu çok işi sevmemeleri nedeniyle her zaman her yerde her koşulda söyleme hakkına sahiptirler.

Hekimler savaşı sevmez, evet. Ama yurt savunması söz konusu olduğunda, her zaman, Doktor Hikmet gibi en ön saflarda yer alırlar…

Bu koşullarda da hastalıkları önlemek, acıları azaltmak, sakatlıkları düzeltmek, ölümü ötelemek için dost düşman bakmaksızın görevlerini canları pahasına yerine getirirler…”

Evet, hekimler çok işi sevmezler…

Nedim İnce

Hasanbey /10. 04. 2026